X
تبلیغات
رایتل
 
الهی... گاهی... نگاهی
"ای پیامبر! همانا ما نگاه منتظرت را به آسمان می‌بینیم..." (بقره-144)
چهارشنبه 4 شهریور‌ماه سال 1388 :: 20:34 ::  نویسنده : امین


قبل از هر چیز این را بگویم که روی سخن من با همه نیست . پیامبر بزرگوار ما فرمودند:«هر سخنی که می گویی در آن استثنایی به کار ببر.»منظور ایشان از این حدیث این است که هیچ وقت نگو همه مردم این صفت ناپسند را دارند؛ بلکه همیشه نیک مردمانی هستند که مبرا از آن باشند.پس شما هم مرا ببخشید اگر این گونه که عرض خواهم کرد نیستید!


ما...

همه‌ی ما می‌دانیم که قرآن هدایتگر از زمان بعثت پیامبر به عنوان" عصر جاهلیت" یاد کرده است . ولی تا حالا راجع به این جاهلیت فکر کردی؟ بگذار کمی بهتر بگویم، وقتی می گویند عرب جاهلی ما سریع در ذهنمان انسان هایی را تصور می‌کنیم که دختران خود را زنده به گور می کردند سر کوچکترین مسئله ای جنگ‌های قبیله‌ای به راه می‌انداختند و یا مثلاً آنقدر از تمدن به دور بودند که فقط 17 نفردر تمام حجاز سواد داشتند . ولی من می گویم این جاهلیتی نیست که خدا در قرآن به آن اشاره می کند . دلایل زیادی برای اثبات حرفم  دارم ولی به جهت اختصار فقط یکی را عرض می کنم : اعراب آن دوران قانونی بین خودشان داشتند که در 4 ماه حرام هیچ گونه جنگ و انتقام کشی از هم نداشته باشند و حرمت این 4 ماه را حفظ کنند . این قانونی نبوده که اسلام آن را وضع کرده باشد؛ به گواه تاریخ این قانون از 1500 سال قبل از ظهور اسلام وجود داشته و خداوند در این دین آنرا تایید کرده است . باز هم به شهادت تاریخ در کل این 1500 سال فقط 4 بار این قانون نقض شده است. به این جمله دقت کنید فقط 4 بار در 1500 سال! اکنون زمان ما را  ببینید . در این 4 ماه شما از این چهارراه به آن چهارراه که می‌روید چند بار حرمت این ماه ها شکسته می شود؟ چند دعوا و ستیزه و انتقام  می‌بینید؟ تمام این پر حرفی‌ها را کردم که به این نکته برسم : ما (اگر ابتدای این نوشته را نخواندید الآن حتما بخوانید ) جاهلیت را فقط در اعراب بدوی می بینیم و بس. اصلاً به جاهلیت جدید خودمان نمی اندیشیم . این جاهلیت جدید چیست؟ من می‌گویم : آنجا که راه ما از راه خدا منحرف می شود آنجا ابتدای جاهلیت است . می خواهم کمی از جاهلیت نوین‌ خودمان بگویم :

 

قرآن...

جایگاه قرآن در زندگی ما کجاست؟نمی دانم چقدر با حرف من موافقی ولی به نظر من در زمانه‌ی ما قرآن فقط دو جا مهم است؛یکی عروسی و دیگری عزا! در عروسی هرچه قدر قرآن عروس خانم نفیس تر و از کاغذ اعلاتر باشد شان و منزلت ما هم بالاتر می‌رود! در عزا هم قرآن را تکه تکه می کنیم(عجب این جمله کنایه قشنگی به ما می‌زند!) و هرکدام یک تکه اش را تند تند ورق می زنیم! در خانه هم اگر قرآن بخوانیم به نیت ثواب است.آیا خدا قرآن را نازل کرده تا فقط ثواب ببریم؟ یک مطلب جالب شنیدم که آوردنش در اینجا خالی از لطف نیست؛ پیامبر(ص) وقتی که حدیث ثقلین را ایراد می فرمودند، به هنگام گفتن«من دو چیز گرانبها نزد شما باقی می‌گذارم» دو انگشت سبابه‌ی خود را در کنار هم قرار دادند. این حرکت پیامبر خیلی هوشمندانه بود،اگر پیامبر انگشت سبابه و وسط  دست خود را به نشانه ی قرآن وعترت در کنار هم می‌گرفتند بعدها مفسرین مغرض می گفتند که انگشت وسط که بلندتر است یعنی قرآن و انگشت سبابه یعنی اهل بیت! ولی ایشان با ذکاوت تمام دو انگشت سبابه ی خود را نشان دادند که بگویند این دو به یک اندازه اهمیت دارند. ولی ما چطور؟ آنقدر که به اهل بیت ارادت داریم به قرآن هم توجه داریم؟برای حسن ختام این بخش سخنی از امام خمینی (ره) را برایتان نقل می کنم:"فرزندم! با قرآن، این کتاب بزرگ معرفت آشنا شو اگر چه با قرائت آن و راهی از آن به سوی محبوب باز کن و تصور نکن که قرائت بدون معرفت اثری ندارد که این وسوسه ی شیطان است"


اهل بیت...

تصور ما از اهل بیت(علیهم السلام) چیست؟این چراغهای نورانی چقدر از زندگی ما را روشن کرده اند؟بهتر بگویم چقدر ما اجازه دادیم زندگی ما را روشن کنند؟به نظر من ائمه برای ما شده اند واسطه هایی  که هرچیز درست یا نادرستی که از خدا می‌خواهیم به ما بدهند! ما ازآنها همه چیز می‌خواهیم «جز خودشان را». هنگام درآوردن ماشین از جوی آب به یاد امیر المومنین می افتیم! امام حسین را با چهار روز خورش قیمه به یاد می‌آوریم! اصلاً چقدر" شوری " که در مجالس سوگواری داریم به "شعور" ما اضافه می کند؟ چقدر از نظر رفتار اجتماعی رشد می‌کنیم؟بعضی از ما آنقدر بی‌معرفتیم که گمان می کنیم با چند قطره اشک تمام کارهای زشتمان پاک می شود و می رود تا سال بعد که دوباره با اشکهایمان... راجع به امام عصرمان چه؟ وقتی منتظر یک مهمان هستیم که به خانه مان بیاید چه می کنیم ؟ غیر از این است که از چند روز قبل همه جا را مرتب می‌کنیم و به خرید می رویم؟از چند ساعت قبل گوشمان به زنگ است که چه موقع می آید؟ آیا این مفهوم "انتظار واقعی" نیست ؟ چند درصد این انتظار را برای امام زمان(عج) داریم؟ در فطرت ما این عشق به امام عصر وجود دارد ولی ما آنقدر غبار غفلت رویش کشیدیم که خودمان این عشق را فراموش کردیم.اصلاً تا حالا فکر کردی دل تنگی عصر جمعه‌ی ما از چیه؟

 ...

شاید خیلی تند حرف زده باشم؛ شاید خیلی بدبینم؛ اصلاً شما حرفهای من را قبول دارید؟