X
تبلیغات
رایتل
 
الهی... گاهی... نگاهی
"ای پیامبر! همانا ما نگاه منتظرت را به آسمان می‌بینیم..." (بقره-144)
سه‌شنبه 10 آذر‌ماه سال 1388 :: 23:39 ::  نویسنده : امین

سلام به همه دوستان عزیز،

با اجازه‌تون یه چند روزی برای تغییر آب و هوا میرم مسافرت.برای اینکه سنت هفته‌ای یه پست رو حفظ کرده باشم این هفته زودتر به روز می‌کنم.عید غدیر رو هم پیشاپیش تبریک میگم.پیشنهاد می‌کنم خطبه غدیر رو یکبار دیگه با دقت نظر بخونید؛ واقعاً فوق‌العاده است.

راستی، ما سیدها باید عیدی بدیم یا بگیریم؟!

***

جای شعر خیلی توی وبلاگم خالی بود.گفتم در این پست چندتا شعر رو که خیلی دوست دارم براتون بذارم. این شعر مولانا عجیب به دل من نشسته ؛ مخصوصاً حالا که احساس می‌کنم درجه معنویت خونم اومده پایین...

این شعر رو اگه با صدای استاد شهرام ناظری شنیده باشید می‌فهمید چرا انتخابش کردم( لینک دانلود):

           مرا گویی که رایی من چه دانم          چنین مجنون چرایی من چه دانم

            مرا گویی بدین زاری که هستی         به عشقم چون برایی من چه دانم

            منم در موج دریاهای عشقت             مرا گویی کجایی من چه دانم

            مرا گویی به قربانگاه جان ها           نمی ترسی که آیی، من چه دانم

            مرا گویی اگر کشته خدایی              چه داری از خدایی، من چه دانم

            مرا گویی چه می جویی دگر تو         ورای روشنایی، من چه دانم

            مرا گویی ترا با این قفس چیست        اگر مرغ هوایی، من چه دانم

            مرا راه صوابی بود گم شد             ار آن ترک خطایی، من چه دانم

            بلا را از خوشی نشناسم ایرا           بغایت خوش بلایی، من چه دانم

            شبی بربود ناگه شمس تبریز           ز من یکتا دوتایی، من چه دانم  

***

و اما شیخ اجل:

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی       چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

به چه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد       بزه کردی و نکردند موذنان ثوابی

 نفس خروس بگرفت که نوبتی بخواند       همه بلبلان بمردند و نماند جز غرابی

 نفحات صبح دانی ز چه روی دوست دارم       که به روی دوست ماند که برافکند نقابی

 سرم از خدای خواهد که به پایش اندرافتد       که در آب مرده بهتر که در آرزوی

 آبی دل من نه مرد آنست که با غمش برآید       مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی

 نه چنان گناهکارم که به دشمنم سپاری       تو به دست خویش فرمای اگرم کنی عذابی

 دل همچو سنگت ای دوست به آب چشم سعدی       عجبست اگر نگردد که بگردد آسیابی

 برو ای گدای مسکین و دری دگر طلب کن       که هزار بار گفتی و نیامدت جوابی

***

هر چند بین من و حافظ جریاناتی هست و ما دوتا چشم دیدن همدیگه رو نداریم ولی حالا! :

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید
بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش
نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید
از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم
خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید
گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان
هر جا که نام حافظ در انجمن برآید