X
تبلیغات
رایتل
 
الهی... گاهی... نگاهی
"ای پیامبر! همانا ما نگاه منتظرت را به آسمان می‌بینیم..." (بقره-144)
پنج‌شنبه 23 تیر‌ماه سال 1390 :: 16:43 ::  نویسنده : امین

چند روز پیش پسرعمه‌ام که شهرستان زندگی میکنه زنگ زد وگفت اومده تهران و تا یکی دو ساعت دیگه میاد خونه ما تا بهمون سر بزنه. ما هم که انتظار مهمون ناخونده نداشتیم خیلی سریع بلند شدیم و با تقسیم وظایف هر نفر، شروع کردیم به جارو کردن و مرتب کردن خونه و خرید و قس علی هذا! همه چیز که آماده شد نشستیم و منتظر پسرعمه شدیم. یکدفعه آیفون زنگ خورد. من سریع بلند شدم تا درب رو باز کنم و خوشامد بگم ولی پشت آیفون از این کفاشی‌های سیار بود که زنگ همه رو به امید کار میزنند! چند دقیقه بعد باز هم آیفون زنگ خورد و باز من پریدم که درب رو باز کنم ولی این‌بار هم یه نفر زنگ رو اشتباه زده بود! دفعه سوم که زنگ خورد دیگه پسر عمه بود!

شب که سرم خلوت شد به ماجرای صبح فکر می‌کردم.با خودم گفتم واقعاً معنی انتظار همین قضیه هست؛ وقتی ما یقین داشتیم که «مهمان عزیزمون» توی راه هست و هر آن ممکنه برسه خودمون رو کاملاً آماده کرده بودیم؛ هر چیزی رو که لازم بود مهیا کردیم و هر کار لازمی رو انجام داده بودیم؛ خونه‌ای که در حالت عادی مناسب ورود مهمان‌مان نبود مرتب کردیم و لباس‌های تمیز پوشیدیم؛ زنگ آیفون که میخورد بدون هیچ معطلی برای استقبال میرفتیم. همه این کارا برای این بود که ما می‌دونستیم «او خواهد آمد». واقعاً اگه ما خودمون رو منتظر حضرت میدونیم باید این گونه باشیم و هر لحظه برای آمدن اون مهمون عزیز آماده باشیم. من فکر میکنم گیر ما همین جاست؛ اون «یقین» برای ما حاصل نشده! شما چی فکر می‌کنید؟


پ.ن.1: روز جوان و همچنین نیمه شعبان، قشنگ‌ترین عید سال، رو به همه تبریک میگم.انشاالله که منشا خیر و برکت براتون باشه.

پ.ن.2: این چند روز مهمان علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) بودم. جای همه شما خالی؛ اگه خدا قبول کنه نائب‌الزیاره‌تون بودم.

پ.ن.3: وبلاگ من دو ساله شد!